Bundan iki gun önce muayenesinin ardından operasyon kararı alınan ve dü öleden sonra ameliayata giren annem (sureyyam) ve ben artık evimizdeyiz.. Herşey çok çabuk gelişti.. Ama bana sorarsanız en uzun zaman annemi ameliyathaneye bıraktığımız o andan başlayıp çıktığını görene kadar geçen süredir. Gözümüz hastaların o an ameliyata hazırlık, ameliyat, uyandırma, servise gitme durumlarından hangisinde olduğunu gösteren panoda idi.. EŞimin annesi ve ben gözümüzü panoya diktik.. Diğer hasta yakınları da aynı durumda idi.. Çok zor birşey yakının içeride ve sen müdahale edemiyorsun.. Tek yapabildiğin beklemek.. Saatlerce bekleyen var, hastasını yeni yollamış gözleri dolu dolu insanlar var.. Ne olursa olsun ameliyat insanı korkutuyor.. Bazen panonun azizlikleri de eklenirse (yazılar kayboluyor, geçici arıza gibi) iyice panik oluyorsun.. Neyse ki biz bunların hepsini atlattık.. Uyandırmada yazısını görür görmez hazine bulmuş gibi fırladığımızı hatırlıyorum..Yine de onu görene kadar içim rahat etmedi ama nihayet onu gördüğümde derin bir oh çektim.. Şükür ettim... Çok şükür ki sağ salim yanımıza dönmüştü.. Bundan birkaç dakika sonra odamızdaydık ve yavaş yavaş açılıyordu konuşması.. Ağrıları vardı ama geçecekti.. Bundan fazlasını ben anlatmayım bizzat kahramanından dinleyin diyorum.....
Bu arada bizi aralıksız arayan tüm arkadaşlarıma, eşimin ailesine, akrabalarıma desteği için teşekkür ediyorum...
İyi ki varsınız...
Sizleri seviyoruz bizi yalnız bırakmadığınız için teşekkürler....
Tüm hastalara acil şifalar diliyorum...


.jpg)