Ben onu hep annemlerin nikah fotolarında kenarda oturan aynı bu kız kadar küçük bir kız olarak hafızama koymuşumdur.. Neden bilemiyorum.. belki de o fotolarda hafif buruk duruşundandır..

Ben onu hep sevdim.. Kalbimde çok özel bir yeri vardır..Bunun nedeni belki de onun gönlünün güzelliğindendir.. Gerçekten ona olan duygularımı anlatmakda zorlanıyorum.. Benim çocukluğumda yanımda olan.. Yanımda olmadığında da varlığını hep hissetiğim kişidir.. Düşünüyorum da o benim idolum olmuştur.. Kendine hep güvenen, özgür, insan canlısı, neşeli, neşe saçan aklıma gelenler hep pozitif şeyler.. Hiç kötü bir şey anımsamıyorum... Genç kızlığında özgür olan teyzem anne olduğunda da annelerin en vericilerinden, en özenlilerinden biri olmuştur.. Anne olduktan sonra kendini bile bir kenara bırakmıştır.. Onu tanıyan herkese içindeki sıcaklığı geçirebilen biridir..

O ÇOK ÖZEL BİRİDİR..

Umarım Allah sana kızların ve eşinle geçireceğin güzel günler bahşeder Aşa Teyzem.. 

HEPİMİZ SENİ ÇOK SEVİYORUZ...

Not: Yazıyı yarın yayınlayacaktım ama mitsukonun yazdıklarını okuyunca dayanamadım...

Bu görüntüler bir yabancının bizim marşımıza saygısını gösteriyor...

Bu görüntüleri izlemek gerek...

Umarım ülkemizde yaşayan fakat yaşadaığı ülkeye saygı duymayan herkese örnek olur...

http://www.youtube.com/watch?v=864sjslM1Fw

Ben yine öğrencilerimden birinden bahsedeceğim...

18 yaşına birkaç ay önce girdi.. İki yıldır bizim kuruma geliyor. Şiddetli spastisitesi olan bir erkek çocuk... Oyun oynamak etrafı seyretmek en büyük zevki.. O kadar spastik ki kendi başına yemek yemek onun için mümkün değil.. Olabildiğince gevşemesine ve günlük hayatta en azından rahatça emeklemesine, oyuncakları ile oynamasına çalışıyoruz.. Yaşı ileri ve gelişme şansı ondan küçük olanlara göre az..

Annesi diyor ki: Ben yaptım onu böyle ben biliyorum.. Bir gün hastalandı ben de onu sardım sarmaladım, sıcaktı çok sıcak.. Ben de ateşi körükledim iyi olsun diye.. 2 kız çocuğundan sonra gelen erkek çocuktu, kıymetli idi.. Ama ben onu ıstmaya çalışırken havale geçirdi.. Bilemedim.. Ben yaptım ben ... Sonra hastaneye götürdüm.. Hareket yaptır dediler.. Eve geldim yaptırdım bez bebek gibi gevşek olan oğluma.. Ama inanmadım hareketle iyi olacağına.. Giderek sertleşti..Kurudu... Fark ettim yeniden başladım ama olmadı.. Çok cahildim çoooook..

Kuruma geldiklerinde emeklemeye geçmek için kendini aniden kaldırıp yere doğru atıyordu ve kafasının üstünde her çarpmadan sonra belirginleşen şişliği vardı.. Yaşı büyüktü az öğrenebiliyordu.. Tedavi sonrasında gevşedi bazı şeyleri rahat yapar oldu.. Artık dışarıda kendi başına kaldırımda oturabiliyordu.. Oyun oynayabiliyordu...Oturduğu kaldırım evlerinin karşısıydı.. Oradaki apartman sakinlerinden biri onun orada oturmasını istemiyordu ve üstüne kum dökmüştü.. İnanamadım bunu yapabilecek bir insan olacağına ama olmuştu.. Polise şikayet edileceğini söyleyince kadın vazgeçti.. Tüm bunları anlayan bir çocuk (genç) vardı ama o bunu anlayacak kadar insan değildi...

Nerelere geldim..

.

İşte bu öğrencime bir engelli maaşı için başvuracaklar... O diyor ki...

" Ah o maaşı bir alsam yanıma bir bakıcı tutacağım.." Annesi diyor ki neden ben sana bakmıyor muyum?

" o beni dışarı çıkaracak"

Anne" ben seni çıkarmıyor muyum(evin önüne)"

Oğlu" o beni daha başka yerlere, daha uzaklara götürecek..."

SEVGILI KUZENIM TOTORO DOGUM GUNUN KUTLU OLSUN...

SENI SEVIYORUZ...

KELEBEK ve PUFY